PRACE PISEMNE || POMOCE NAUKOWE || TESTY


 
Zaloguj się!
Brak konta kliknij tutaj!


szukaj prac:

zobacz także:

 Pomoce
   • Biografie
   • Cytaty
   • Definicje
   • Literatura
   • Metody
   • Opisy
   • Pojęcia
 Notatki
   • Dolnośląskie
   • Kujawsko-Pomorskie
   • Lubelskie
   • Lubuskie
   • Mazowieckie
   • Małopolskie
   • Opolskie
   • Podkarpackie
   • Podlaskie
   • Pomorskie
   • Warmińsko-Mazurskie
   • Wielkopolskie
   • Zachodnio-Pomorskie
   • Łódzkie
   • Śląskie
   • Świętokrzyskie
 Subskrypcja
Newsletter Skryba.pl
e-mail:


 Najlepsi użytkownicy
  1 ( pkt.)
  2 ( pkt.)
  3 ( pkt.)
  4 ( pkt.)
  5 ( pkt.)
  [więcej]
 Sonda
 Twój wiek to:

  26 i więcej... (51)
  21 (21)
  20 (18)
  19 (90)
  22 (9)
  23 (10)
  24 (5)
  25 (10)

 

ID:163 Metody pomiaru rzeźby terenu. (2007-10-02 00:05:07, redakcja)

Pomiar rzeźby terenu wykonuje się następującymi metodami:
1. niwelacja powierzchniowa
a) niwelacja siatkowa
b) niwelacja profilami
c) niwelacja punktów rozproszonych
2. tachymetrii
3. pomiaru rzeźby terenu metodą stolikową.

NIWELACJA SIATKOWA polega na określeniu metodą niwelacji geometrycznej rzędnych wysokości punktów terenowych, stanowiących wierzchołki wyznaczonych w terenie regularnych figur geometrycznych i innych charakterystycznych punktów, wyznaczonych na mierzonym terenie. Pomiar niwelacją siatkową należy stosować na terenach płaskich i niezabudowanych w przypadkach gdy potrzebne jest regularne rozmieszczenie punktów wysokościowych na mierzonym terenie. Mapy opracowane tą metodą służą do:
- projektowania
- budowy
- do obliczania mas ziemnych.

Rzeźbę terenu opracowaną na podstawie niwelacji siatkowej przedstawia się w zależności od potrzeby w formie warstwic lub opisanych rzędnych terenu.
Prace niwelacyjne poprzedza wytyczenie w terenie siatki kwadratów. Najpierw projektujemy i nawiązujemy do osnowy geodezyjnej tzw. figurę podstawową obejmującą cały mierzony teren. Jest to zwykle prostokąt (dla obiektów wydłużonych) lub kwadrat, którego wymiary powinny być takie, aby zawierały całkowitą liczbę figur zapełniających (oczek siatki) i aby wierzchołki tych figur można było wyznaczyć za pomocą przetyczeń i pomiarów liniowych, możliwie bez użycia teodolitu. Jeżeli powierzchnia niwelowana jest duża (powyżej 25 ha) lub ma kształt nieregularny, to projektuje się kilka przyległych figur podstawowych. Figurę podstawową orientujemy zwykle równolegle do:
- najdłuższej linii granicznej mierzonego obszaru
- do osi przechodzącej tam drogi
- dłuższej ściany budowli itp.
- zgodnie z kierunkiem największego spadku.

Wierzchołki figur podstawowych należy wyznaczyć przez odłożenie w terenie kątów prostych teodolitem (dokł. odczytu min 1’) i odmierzenie długości taśmą. Jednocześnie z odmierzeniem długości wyznaczamy punkty pośrednie rozmieszczone w odległości równej bokowi figur zapełniających. Wierzchołki figur podstawowych i punkty pośrednie utrwala się palikami wbitymi równo z powierzchnią ziemi i świadkami wystającymi ponad teren. Następnie nawiązujemy figury podstawowe do istniejącej lub założonej osnowy geodezyjnej, co pozwoli nam nanieść siatkę na mapę. Wyznaczenie wykonujemy:
- przez zrzutowanie wierzchołków na linie osnowy
- przez zastosowanie sposobu przedłużeń do przecięcia się z bokami pobliskich poligonów.

Gdy powierzchnia obiektu jest bardzo duża zagęszczamy najpierw na mierzonym terenie osnowę geodezyjną, a następnie projektujemy na mapie figury podstawowe, lub od razu duże oczka siatki kwadratów (100x100m),wyznaczając rachunkowo punkty przecięcia się boków poligonowych z liniami siatki.

Po wyznaczeniu w terenie figur podstawowych przystępujemy do wytyczenia wierzchołków figur zapełniających (oczek siatki), zwykle kwadratów, o bokach 5¸100m w zależności od zróżnicowania rzeźby terenu. Zasadą jest, że powierzchnia terenu objęta jedną figurą powinna być uznana za płaszczyznę.
Boki krótkie stosuje się przy pracach mających na celu zrównanie terenu(na obszarach osiedlowych lub przemysłowych oraz przy urządzaniu terenów zielonych w miastach-siatka służy tu także do wyniesienia projektu w teren). Boki o długości 50 i 100m stosuje się przy pomiarach łąk i torfowisk.

Wierzchołki figur zapełniających utrwala się palikiem i świadkiem i oznacza numerem. Niwelacja siatki kwadratów:
1. Na mierzonym terenie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie należy osadzić robocze znaki wysokościowe-jeden znak na 50 ha.
2. Jako znaki robocze używamy przedmioty zapewniające trwałość położenia i łatwe utożsamienie punktu wysokościowego
3. Repery robocze dowiązujemy do znaków wysokościowej osnowy istniejącej lub wyrównuje jako sieć niezależną
4. Stanowiska niwelatora łączy się w ciągi niwelacyjne, a pobliskie wierzchołki figur zapełniających niweluje się jako punkty pośrednie, przy czym długość celowej nie powinna przekraczać 80 m.
5. Jako pośrednie punkty niwelujemy także punkty dodatkowe, które są położone w zagłębieniach lub na wzniesieniach znajdujących się wewnątrz oczek siatki

NIWELACJA PROFILAMI polega na określeniu rzędnych wysokości charakterystycznych punktów rzeźby terenu i punktów sytuacyjnych niwelacją geometryczną, trygonometryczną lub tachymetryczną. Ma on zastosowanie przy pomiarze obiektów wydłużonych dla celów studialnych i projektowych, a w szczególności przy sporządzaniu podkładów geodezyjnych, służących do projektowania tras komunikacyjnych, lądowych i wodnych oraz innych tras inżynierskich. Profile mogą być podłużne lub poprzeczne Są to przecięcia terenu szeregiem płaszczyzn pionowych , których ślady tworzą żądaną linię przekroju w terenie. Przekrój podłużny wykonujemy wzdłuż osi trasy, przekroje poprzeczne- prostopadle do niej.
Przed przystąpieniem do niwelacji przekroju należy wykonać w terenie prace przygotowawcze do pomiaru i sporządzić dokładny szkic, który podczas pracy kameralnej pozwoli zidentyfikować punkty terenu z punktami zanotowanymi w dzienniku niwelacyjnym. W tym celu należy:
1. Wytyczyć i wypalikować w terenie linię przekroju podłużnego. Palikować należy: - Punkty charakterystyczne
- Miejsca załamania terenu (zmiana pochylenia)
- Przy spadkach jednostajnych i w terenie płaskim palikować należy co 50 m.
2. nawiązać przekrój podłużny do sytuacyjnej osnowy geodezyjnej oraz pomierzyć dwukrotnie taśmą stalową wszystkie odległości od punktu początkowego do punktów pośrednich na trasie
3. w zależności od wymagań technicznych i formy terenu obrać i wypalikować na przekroju podłużnym punkty, w których mają być wyznaczone przekroje poprzeczne. Następnie w punktach tych wytyczyć w obie strony prostopadłe do osi przekroju podłużnego
4. Na tych przekrojach poprzecznych wypalikować wszystkie punkty charakterystyczne i zmierzyć ich odległość od osi przekroju podłużnego
5. paliki wbija się tak, aby wystawały ponad terenem o jednakową wielkość, lub równo z terenem, ale wówczas obok umieszczamy drugi palik (świadek) wystający nad terenem
6. Punkty przecięcia przekrojów poprzecznych z przekrojem podłużnym wyznaczamy w terenie płaskim w odstępach co 50¸100 m, a w terenie falistym w miejscach zmiany nachylenia terenu w kierunku poprzecznym do osi trasy, nie rzadziej jednak niż 50 m.
7. Punkty charakterystyczne załamania terenu wzdłuż przekrojów poprzecznych ustalamy w obie strony od osi trasy w zasięgu 10¸50 m zależnie od szerokości pasa terenu zajętego pod budowę inżynierską.

Profil podłużny należy dowiązać do poziomej pomiarowej osnowy geodezyjnej oraz pomierzyć odległości punktów skrzyżowań profilów od punktu początkowego. Pomiary dokonujemy z dokładnością przewidzianą dla I grupy szczegółów sytuacyjnych.

NIWELACJA PUNKTÓW ROZPROSZONYCH polega na określeniu rzędnych wysokości charakterystycznych punktów terenu i punktów sytuacyjnych niwelacją geometryczną „w przód” przy równoczesnym wyznaczeniu ich położenia sytuacyjnego metodą biegunową. Położenie sytuacyjne niwelowanych punktów w zależności od potrzeb może również być określone również poprzez:
- Identyfikację terenową treści istniejących map sytuacyjnych
- Odczytanie fotogrametrycznych zdjęć lotniczych
- pomiar innymi metodami dla opracowania sytuacji.

Niwelację punktów rozproszonych należy stosować w przypadku pomiaru wysokościowego:
- elementów naziemnych uzbrojenia terenu
- budowli i urządzeń technicznych o konstrukcji trwałej
- terenów o niewielkich spadkach i urozmaiconym ukształtowaniu, gdy rzeźba przedstawiona będzie za pomocą zasadniczego wcięcia warstwicowego o wartości 0,25 .

Inne elementy terenu stanowiące przedmiot pomiaru wysokościowego mogą być pomierzone metodą niwelacji punktów rozproszonych, o ile jest to uzasadnione technicznie i ekonomicznie. Niwelacja punktów rozproszonych może być wykonywana jako:
- pomiar sytuacyjno-wysokościowy
- pomiar wysokościowy punktów, których położenie sytuacyjne przyjęto na podstawie pomiaru bezpośredniego sytuacji lub opracowania autogrametrycznego.
- połączenie w/w sposobów

Określenie sytuacyjnego położenia pikiet przez pomiar bezpośredni należy wykonać metodą biegunową z dokładnością ±0,50 m dla pomiary tachymetrycznego III grupy dokładnościowej szczegółów, przy zastosowaniu niwelatora z kołem poziomym. Przy określaniu sytuacyjnego położenia pikiet na szczegółach I-III grupy dokładnościowej może odbyć się poprzez:
- identyfikację terenową treści istniejących map sytuacyjnych
- odczytanie fotogrametrycznych zdjęć lotniczych.

Określenie wysokościowego położenia pikiet wykonać należy poprzez niwelację geometryczną „w przód”.

Na stanowisku pomiarowym należy wykonać:
- pomiar wysokości instrumentu i przygotowanie niwelatora do pracy na stanowisku
- pomiar kierunków orientujących na dwa punkty sąsiednie (odczyt na łacie wg nitki górnej, dolnej i środkowej oraz kąt poziomy)
- pomiar punktów charakterystycznych, kolejno je numerując (zgodność numeracji kontrolować co 10)
- sprawdzenie warunku poprawnego wykonania odczytu na łacie
- po ukończeniu pomiaru sprawdzić orientację na min. 1 punkt sąsiedni i pomierzyć kilka punktów z poprzedniego stanowiska

Pikiety w terenie obiera się tak, aby przy najmniejszej ich liczbie zobrazować jak najlepiej ukształtowanie terenu. Należy więc z reguły ustawiać łatę na najwyższej linii grzbietu i najniższej linii doliny a ponadto na górnej i dolnej krawędzi zbocza, na wszystkich punktach załamania spadku oraz w najwyższych punktach wzniesień i najniższych punktach kotlin.

TACHYMETRIA jest to metoda biegunowa pomiaru sytuacyjno-wysokościowego oparta na zasadzie pomiaru kąta poziomego, kąta pochylenia celowej instrumentu geodezyjnego i odczytu odcinka na łacie. Na podstawie tego pomiaru określa się położenie sytuacyjne i wysokościowe charakterystycznych punktów rzeźby terenu i szczegółów sytuacyjnych, sposobem punktów rozproszonych. Pomiar metodą tachymetryczną ma zastosowanie do:
- określenia rzędnych wysokości budowli i urządzeń technicznych o konstrukcji trwałej i ziemnych oraz urządzeń technicznych podziemnych
- określania wysokości i położenia poziomego charakterystycznych punktów powierzchni terenu dla opracowania rzeźby na mapie
- określenia położenia poziomego szczegółów sytuacyjnych III grupy dokładności w przypadku pomiaru ze stanowisk na punktach poziomej osnowy pomiarowej i szczegółach I grupy dokładnościowej.

POMIAR RZEŹBY TERENU METODĄ STOLIKOWĄ PRZY UŻYCIU ZESTAWU TOPOGRAFICZNEGO polega na pomiarze wysokościowym charakterystycznych punktów terenu metodą tachymetryczną z równoczesnym określeniem ich położenia sytuacyjnego. W metodzie tej używa się zestaw topograficzny lub stolik „Karti”. Metoda ta może być stosowana na wszystkich typach rzeźby terenu przedstawionej przy pomocy warstwic. Szczególnie jest przydatna przy opracowaniu map metodami fotogrametrycznymi na terenach zalesionych, w przypadku występowania nieodfotografowanych partii terenu oraz w innych, gdzie z różnych powodów rzeźba nie została opracowana lub zmieniona. Zastosowanie metody stolikowej do pomiaru rzeźby terenu jest możliwe na pierworysach o formacie A-2.

Metody nie należy stosować przy zasadniczym cięciu warstwicowym do 0,5 m oraz przy opracowaniu mapy zasadniczej w skalach 1:500 i większych.



Masz jakiekolwiek pytania?
Skontaktuj się z naszym konsultantem
GG 8254053



nikt jeszcze nie głosował, ogladano 18479 razy

 
|  copyright SKRYBA.PL  |   hosting by: NetLook.PL  |

| KOMUNIKATY | KONTAKT | WSPÓŁPRACA |